تا حالا براتون پیش اومده که یه کاری رو خوب بلد نباشین و کنارتون کسی نشسته باشه که اون کار رو خوب بلد باشه؟! معمولا در این گونه موقع همراهتون کار رو ازتون میگیره و خودش به بهترین نحو و خیلی بهتر و سریعتر از شما انجام میده و ازتون انتظار قدر دانی هم داره! به نظر من تا اونجا که میشه باید سعی کنیم این اتفاق برامون نیفته و اگه در وضعیتی هم قرار گرفتیم که میتونستیم به کسی کمکی بکنیم، باید متوجه باشیم که جلوی خلاقیت و تفکر طرف مقابلمون رو نگیریم. به نظر من شبیه حل کردن یه مسئله ریاضیه! اگه یه مسئله ای رو خودتون سعی کنین حل کنین( هر چقدر هم سخت باشه و وقت ازتون بگیره) بعد حلش، نه تنها لذتش رو میبرین که هیچ وقت هم یادتون نمیره.
برای همین معتقدم توی همه شرایط و مراحل زندگی، آدم باید سعی کنه حرف همه رو بشنوه و به تجربه هاشون گوش کنه اما تصمیم نهایی رو خودش بگیره. یعنی دنبال لذت پیدا کردن راه خودش باشه! لذتی که حتی در صورت شکست هم برای آدم آموزندست!
امیدوارم جایی باشد اینجا، برای تبادل نظر.