فیلم « میم مثل مادر» رو دیروز تو سینما دیدم. شما رو با یه سـؤال روبرو می کرد که بارها دلمشغولی خود من هم بوده. و اون اینه که اگه قبل و یا حتی بعد از به دنیا اومدن بچه بدونین که معلولیت( چه ذهنی چه جسمی) داره چیکار می کنین؟ آیا تصمیم می گیرین که زندگی خودتون رو به پای بچه ای بذارین که شاید حتی این فداکاری های شما رو درک هم نکنه یا این که تصمیمی می گیرین که شاید سنگدلانه به نظر بیاد.

به نظر من شاید آدم بتونه با خودش کنار بیاد و بچه ای که معلولیت جسمی داره رو نگه داره( که البته اون هم فرق داره مثل این که تو بدونی شاید بچه ات تالاسمی داشته باشه ولی بازم به دنیاش بیاری) ولی با بچه هایی که از نظر ذهنی عقب افتاده هستن نمیتونم با نگه داریشون کنار بیام چون آدم در وهله اول باید به فکر زندگی خودش باشه. این به نظر شما خودخواهیه؟