بهترین رنگ برای جوراب، خاکستری روشن است. نه تنها به اکثر شلوارها می آید که کثیفی هم در آن پیدا نیست.

وقتی کار هر روزت باشد که سوار اتوبوس داخل شهری شوی و مدت زمان زیادی را در آن بگذرانی، دیگر حتی توجه نمیکنی که در صندلی کناریت چه کسی نشسته و خیلی از وقتها متوجه جابجا شدن افراد هم نمیشوی.

پلیس باید شرکتهای اتوبوس رانی بین شهری را ملزم کند که شماره پلاک اتوبوسها را روی بلیطها بنویسند تا در موقع لزوم، مسافران بتوانند با پلیس تماس گرفته و تخلفات راننده را بگویند.

بهترین هله هوله ممکن، لواشک، آلبالو خشکه و پر زردالو است. خصوصا اگر توسط مادربزرگ تهیه شده باشد!

- چند روز پیش خواهرم نوشته ای خواند که ایده ای شد برای نوشتن این نوشته!

گوشه تنهایی!

دفتر خاطرات!

جاها، زمانها، فرصتها و چیزهایی که فقط مخصوص خودت باشد و خودت. یک حریم خصوصی.

سالها قبل اتاق کوچکی داشتم که به زحمت جای خودم و میز کوچکم درونش میشد. اما همیشه خاطره مدت کوتاهی که در آن ساکن بودم را فرموش نمیکنم. گوش کردن به آهنگهایی که خیلی به دلم چسبیدند و حالا هم برایم خاطره انگیزاند، فکر کردن درباره اولین کسی که عاشقش شدم!، زمانهایی که به بهانه درس و در حقیقت برای کتاب خواندن تنها ماندم، همگی در این اتاق گذشت.

تازگیها به قدری سرمان شلوغ شده که حتی به خودمان هم زمان نمیدهیم برای تنها ماندن، برای فکر کردن، برای آهنگ گوش کردن، برای چیز نوشتن و چیز خواندن.

 

- خیلی وقت بود که کتاب شعر جدیدی نخوانده بودم. همه اش محدود شده بود به شعرهایی که قبلا خوانده بودم و دوست داشته بودم. اما به خاطر یکسری دلایل مجبور شدم به گشتن برای شعر! به دو کتاب برخوردم که بعضی شعرهایش را خیلی دوست داشتم. شعرهای منتخب از شاعران ژاپن بودند: « گیسوی رها» و « عشق مرگ و شبهای مهتابی». ترجمه حمید زرگرباشی.

می گوییم مدرن شده ایم اما از سنتی ها هم سنتی تریم. ظاهرمان عوض شده، جدیدترین تیپ ها را میزنیم ولی در باطن تغییر چندانی نکرده ایم. قشنگترین حرفها را یاد گرفته ایم اما در عمل ....

نشسته ای در اتوبوس! از هر طرف صدای موسیقی میآید. آن طرف چندتا پسر خوش تیپ، با موبایلشان دارند جدیدیترین آهنگهای کورش یغمایی را گوش میدهند. کمی آن طرفتر پسری که به نظر غمگین میآید برای خودش آهنگ هایده گذاشته. یکی دیگر رادیو فردا را گرفته. و یکی که به نظر فهمیده تر میرسد هدفن در گوش گذاشته ولی آنقدر صدایش را بلند کرده که تو از اینجا صدای:« تو ماه آسمونی...!» را میشنوی. جالبتر از همه وقتی است که به یکی شان محترمانه میگویی: شرمنده !صدای آهنگتان مزاحم ماست. با این جواب مواجه میشوی که:« من راحتم، ناراحتی؟ در گوش ات را بگیر...!»

به این میگویند جامعه باز!