فکر می کردم ابراهیم نبوی فقط طنز می نویسه ولی وقتی کتاب« بوی تمشک وحشی» رو خوندم فهمیدم که اتفاقا نوشته های احساسیش هم خیلی قشنگن.

اگه وقت کردین حتما بخونینش.

اگه یه موقع فقط یه موقع یه جنگ جهانیه دیگه راه افتاد که یه طرفش ایران و کوبا و ونزوئلا و اندونزی و ... بودن و اون طرفش آمریکا و کشورهای اروپایی خیلی تعجب نکنین.

البته این فقط یه پیش بینیه از طرف من.

به خاطر یه سری مشکلات نتونسته بودم بیام و به روز بکنم.

به نظرم می رسه خیلی از هم سن و سالهای خودم دنبال یه نفرن که بشن مریدش یعنی ازش به نوعی تقلید کنن. به نظر من این یه نوع فراره از تصمیم گیریه. چیزی که خیلی مواقع آدمها به جای این که خودشون عقلشون رو به کار بندازن مسئولیت کاراشون رو میندازن گردن یکی دیگه.

خیلی از مواقع یه کاری رو اگه مردا انجام بدن تعبیر به هوش و زیرکی و عقل می شه ولی اگه یه زن همون کار رو انجام بده اسمش رو می ذارن مکر. یا یه سری کارا برای زنها بد و خارج از ادبه ولی برای مردا چیز خیلی عادیه. مثلا اگه یه دختر وسط یه جمع بلند بلند حرف بزنه یا بخنده کارش خیلی زشته ولی اگه یه مرد این کار رو انجام بده نشون دهنده اعتماد به نفسشه.

یه سوال برام پیش اومده:

اگه قدرت تو ایران دست شما باشه و یه انتخابات آزاد با حضور همه گروهها انجام بشه و یه فرد دیکتاتور رو مردم انتخاب کنن شما چیکار می کنین؟ آیا نتیجه انتخابات رو باطل می کنین چون می دونین به ضرر مردم و کشورتون می شه یا این که نه به علت این که از طریق کاملا آزاد اون فرد انتخاب شده و مردم بهش رای دادن نتیجه انتخابات رو قبول می کنین؟

به نظر من در درجه اول مهم اینه که قدرت تقسیم بشه تا هر کسی که انتخاب شد تنونه هر کاری که دلش خواست انجام بده.